Left eye open

Photography. That's really all there is.
defavoriet:

Koen Broos
Zwart, Parijs
 
Het gesprek met Koen Broos wordt voorafgegaan door een zoektocht naar een geschikt decor. Hij toont me de vele kamers van zijn charmante oude dokterswoning in hartje Borgerhout. Op de bovenste, helemaal witte, verdieping is een hoekje waar het licht perfect binnenvalt. Daar wil ik het portret maken. De favoriete foto van Koen staat al even op zijn bureau. “Dit beeld vat alles samen waar mijn fotografie op dit moment voor staat. Het is abstract, suggestief en toch verhalend.”
 
De fotografie van Koen Broos heeft een hele weg afgelegd. Het beeld dat hij gekozen heeft, is nochtans geen eindpunt, eerder een tussenstand. “Ik kan absoluut niet terugkijken naar beelden die ik jaren geleden heb gemaakt. Ik blijf mezelf continu vernieuwen, en ik blijf altijd op zoek naar hoe ik foto’s kan maken die dichter bij mezelf liggen.”
 
Vooruitgang wil Koen dat niet noemen. “Ik ben een groot voorstander van af en toe eens serieus falen, alleen op die manier kan je écht je weg vinden. Helaas wordt dat niet altijd aangemoedigd. Ik heb de indruk dat fotografie hoe langer hoe braver wordt. Ik probeer fotografie meer als een medium te zien waarin ik grenzen kan opzoeken. Helaas betekent dat dat ik mijn werk continu moet blijven verdedigen. Alles wat afwijkt van het conventionele wordt nogal snel als ‘moeilijk’ omschreven. Ik ben nochtans niet zo moeilijk hoor, ik moet zowat de braafste burger in Antwerpen zijn.”
 
Terwijl we aan de grote tafel in zijn salon Marokkaanse thee drinken, voert Koen Broos bijna non-stop het woord. “Ik ben een vlotte prater, ik heb geleerd dat dat een belangrijke troef is voor een fotograaf. Op korte tijd leer je zo iemand in te schatten, wat vaak betere portretten oplevert. Al moet ik toegeven dat ik soms vergeet dat er na een gesprek van een uur ook nog foto’s gemaakt moeten worden.”
 
Wij dus naar boven.
 
www.koenbroos.be

defavoriet:

Koen Broos

Zwart, Parijs

 

Het gesprek met Koen Broos wordt voorafgegaan door een zoektocht naar een geschikt decor. Hij toont me de vele kamers van zijn charmante oude dokterswoning in hartje Borgerhout. Op de bovenste, helemaal witte, verdieping is een hoekje waar het licht perfect binnenvalt. Daar wil ik het portret maken. De favoriete foto van Koen staat al even op zijn bureau. “Dit beeld vat alles samen waar mijn fotografie op dit moment voor staat. Het is abstract, suggestief en toch verhalend.”

 

De fotografie van Koen Broos heeft een hele weg afgelegd. Het beeld dat hij gekozen heeft, is nochtans geen eindpunt, eerder een tussenstand. “Ik kan absoluut niet terugkijken naar beelden die ik jaren geleden heb gemaakt. Ik blijf mezelf continu vernieuwen, en ik blijf altijd op zoek naar hoe ik foto’s kan maken die dichter bij mezelf liggen.”

 

Vooruitgang wil Koen dat niet noemen. “Ik ben een groot voorstander van af en toe eens serieus falen, alleen op die manier kan je écht je weg vinden. Helaas wordt dat niet altijd aangemoedigd. Ik heb de indruk dat fotografie hoe langer hoe braver wordt. Ik probeer fotografie meer als een medium te zien waarin ik grenzen kan opzoeken. Helaas betekent dat dat ik mijn werk continu moet blijven verdedigen. Alles wat afwijkt van het conventionele wordt nogal snel als ‘moeilijk’ omschreven. Ik ben nochtans niet zo moeilijk hoor, ik moet zowat de braafste burger in Antwerpen zijn.”

 

Terwijl we aan de grote tafel in zijn salon Marokkaanse thee drinken, voert Koen Broos bijna non-stop het woord. “Ik ben een vlotte prater, ik heb geleerd dat dat een belangrijke troef is voor een fotograaf. Op korte tijd leer je zo iemand in te schatten, wat vaak betere portretten oplevert. Al moet ik toegeven dat ik soms vergeet dat er na een gesprek van een uur ook nog foto’s gemaakt moeten worden.”

 

Wij dus naar boven.

 

www.koenbroos.be

defavoriet:

An-Sofie Kesteleyn

A lamb named beauty


“Deze foto is een van de allereerste foto’s die ik van de tweeling heb gemaakt. Ze zaten met z’n tweetjes aan tafel en zeiden aan hun mama dat ze geen vlees wilden, want dat ze voor de dieren waren. Waarop de kat op tafel liep en het vlees uit hun spaghetti begon te eten. Na al die jaren blijf ik het een mooi beeld vinden, misschien door die herinnering die eraan vastkleeft.”

An-Sofie Kesteleyn zweeft ergens tussen wat een rijzende ster en een gevestigde waarde heet. Sinds twee jaar werkt ze voor De Volkskrant, ze won net een zilveren camera voor haar portretten, een prijs voor haar fotoreeks ‘A lamb named beauty’ en werkt momenteel aan een reeks rond Nelson Mandela.
 
“Ik ben net terug uit Johannesburg. Daar heb ik een reeks gemaakt in opdracht van het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Nu het met Nelson Mandela steeds slechter gaat, wilde ik de laatste momenten van dat tijdperk vastleggen. Mandela zelf was natuurlijk hét grote doel, maar dichter dan zijn tuin ben ik niet geraakt. Ik vond Johannesburg verschrikkelijk. Het is er zo onveilig dat ik er het liefst nooit nog zou terug komen. Maar als de foto’s niet goed genoeg zijn, twijfel ik er geen seconde aan om terug te gaan. Alles voor goede foto’s!” Het engagement van An-Sofie gaat ver. “Op de redactie heb ik wel eens half lachend laten vallen dat ze me gerust naar oorlogsgebied mogen sturen. Maar als enige jonge fotografe op de redactie zien ze dat niet zitten.”
 
Twee jaar geleden verhuisde An-Sofie van Gent naar Amsterdam om er voor De Volkskrant te gaan werken. “Als er iets is dat ik uit die verhuis heb geleerd, is het wel dat ik eender waar kan wonen. Ik heb absoluut geen problemen met verhuizen. Als ik écht mag kiezen, dan het liefst naar San Francisco. Mijn vriend is van daar en ik heb er echt mijn hart verloren.”
 
Nadat ik An-Sofie op haar terras in Amsterdam-West gefotografeerd heb, nemen we afscheid. De rest van de middag fotografeert ze feestende jongeren op de zonnige Nederlandse stranden.
 
San Francisco en Amsterdam lagen nooit zo dicht bij elkaar.
 
www.ansofiekesteleyn.be

defavoriet:

An-Sofie Kesteleyn

A lamb named beauty

“Deze foto is een van de allereerste foto’s die ik van de tweeling heb gemaakt. Ze zaten met z’n tweetjes aan tafel en zeiden aan hun mama dat ze geen vlees wilden, want dat ze voor de dieren waren. Waarop de kat op tafel liep en het vlees uit hun spaghetti begon te eten. Na al die jaren blijf ik het een mooi beeld vinden, misschien door die herinnering die eraan vastkleeft.”

An-Sofie Kesteleyn zweeft ergens tussen wat een rijzende ster en een gevestigde waarde heet. Sinds twee jaar werkt ze voor De Volkskrant, ze won net een zilveren camera voor haar portretten, een prijs voor haar fotoreeks ‘A lamb named beauty’ en werkt momenteel aan een reeks rond Nelson Mandela.

 

“Ik ben net terug uit Johannesburg. Daar heb ik een reeks gemaakt in opdracht van het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Nu het met Nelson Mandela steeds slechter gaat, wilde ik de laatste momenten van dat tijdperk vastleggen. Mandela zelf was natuurlijk hét grote doel, maar dichter dan zijn tuin ben ik niet geraakt. Ik vond Johannesburg verschrikkelijk. Het is er zo onveilig dat ik er het liefst nooit nog zou terug komen. Maar als de foto’s niet goed genoeg zijn, twijfel ik er geen seconde aan om terug te gaan. Alles voor goede foto’s!” Het engagement van An-Sofie gaat ver. “Op de redactie heb ik wel eens half lachend laten vallen dat ze me gerust naar oorlogsgebied mogen sturen. Maar als enige jonge fotografe op de redactie zien ze dat niet zitten.”

 

Twee jaar geleden verhuisde An-Sofie van Gent naar Amsterdam om er voor De Volkskrant te gaan werken. “Als er iets is dat ik uit die verhuis heb geleerd, is het wel dat ik eender waar kan wonen. Ik heb absoluut geen problemen met verhuizen. Als ik écht mag kiezen, dan het liefst naar San Francisco. Mijn vriend is van daar en ik heb er echt mijn hart verloren.”

 

Nadat ik An-Sofie op haar terras in Amsterdam-West gefotografeerd heb, nemen we afscheid. De rest van de middag fotografeert ze feestende jongeren op de zonnige Nederlandse stranden.

 

San Francisco en Amsterdam lagen nooit zo dicht bij elkaar.

 

www.ansofiekesteleyn.be

One-Minute-Portraits.

Dear followers. 

Thanks for following me, obviously. But, I will no longer be posting photographs here. My new and improved me is called ‘One Minute Portraits’. Which you can find right here; 

http://oneminuteportraits.tumblr.com/

So go ahead and start following those. 

Thanks!

This is a wedding preview for the wedding of An & Dave I shot on september 22.

1.258 shots of Thailand.

A stop-motion film I made with 1.258 photographs I took during my 17-day long trip through Thailand. 

Ridiculously nice stop-motion road trip!

Antwerp - December 13

Antwerp - December 13

Bent Van Looy, Singer, Das Pop
Brussels, Belgium, November 30, 2011

Bent Van Looy, Singer, Das Pop

Brussels, Belgium, November 30, 2011

Press presentation of the new Eddy Merckx Fixed Gear bicycles. Looking damn nice! On Sale as from february 2012… Prices start at 1.095 euros. 

Press presentation of the new Eddy Merckx Fixed Gear bicycles. Looking damn nice! On Sale as from february 2012… Prices start at 1.095 euros. 

We Belgians are not exactly known for our good taste in architecture. As a matter of fact, we’re not really known for anything… 

If there is one region that is known for its awful architecture, it has to be our coastline. Belgium has 11 million inhabitants. Of which an estimated 11 million people (I do my own estimations) would like to have a retreat by the sea. If you know that our coastline stretches for the enormous distance of 42 miles, you might understand the cause of these architectural blunders. 

NY 11